Travailler en août 2014 à Kerasovo-Grèce. Un nouveau projet pour les écoles, les hôpitaux...

Ολόκληρο το κείμενο εδώ. Le texte en entier ici.

Présentation du 1er étape du solo
Le Cri - Η Κραυγή (initialement "Danser Pour")
Pour des espaces oblongs, écoles et hôpitaux.
Ecole publique de Kerasovo 17/08/2014

Γοερή ή δυνατή, κάθε παιδιού που περιμένει να κάνει πραγματικότητα το όνειρο που ακόμα δεν έχει διαμορφωθεί, κάθε παιδιού που ανυπομονεί να μεγαλώσει και βάλλεται αλλά και διαμορφώνεται από τις συνθήκες. Κραυγή για τους τοίχους που δε μας χωράνε, για τους χώρους που μέσα τους αγαπάμε, και ιδιαίτερα τους δημόσιους-συλλογικούς χώρους. Κραυγή για το σχολείο που αδικεί και αδικείται, το συλλογικό που δεν μπορεί να tο κάνει καλύτερο μόνο του ένα άτομο, για το "μαζί" που παραπετάται κι ενώ είναι αγαπητό, υποβιβάζεται. Τον φόβο που προέρχεται ή υπαινίσσεται από την ομάδα και που καταπιέζει.

Jouer de l'accordéon au concert du stage "Polyphonies de la Grèce" 10 août 2014

En accompagnant Xanthoula Dakovanou, même soirée

Texte supplémentaire: http://taxiarchisvasilakos.blogspot.fr/p/2014.html

Από έναν φίλο που όμως συμφωνώ μαζί του...

Κάτω το κεφάλι όλοι. Προσκυνήστε τους φασίστες, πείτε ναι στην Γερμανική κατοχή, υποστηρίξτε τους συνεργάτες ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΧΑ και μη μιλάτε. Όχι στην Ελληνική περηφάνια, όχι στην διαπραγμάτευση, όχι στην Δημοκρατία. Κάναμε πολλά λάθη στο παρελθόν, όπως να επαναστατήσουμε το 1821 και να πούμε όχι στους Ναζί στον 2ο παγκόσμιο. Ποτέ ξανά αξιοπρέπεια. Ζήτω ο Σαμαράς!!!

Μην κρυβόμαστε... αυτό είναι το δίλημμα και όποιος μένει σιωπηλός ή βρίσκει επιχειρηματολογία στο κανάλια και στα συντηρητικά γερασμένα μυαλά, δεν μπορεί να ισχυρίζεται πλέον πως παρασύρθηκε.

Δεν μπορώ άλλο την υποτέλεια και την σιωπή!!!

Οι εκλογές είναι ένα εργαλείο αποφάσεων και δεν δηλώνουμε τι άνθρωποι είμαστε, με οπαδική και τηλεοπτική προσέγγιση, ούτε αποφασίζουμε ποιος θα μας κυβερνήσει, για τα επόμενα 40 χρόνια... αυτό το δοκίμασαν οι προηγούμενες γενιές και έχουν ξεχάσει πως είναι να ψηφίζουν ελεύθερα και γιατί αγωνίστηκαν να δημιουργήσουν μια μορφωμένη γενιά, που να μην τρώει κουτόχορτο!

Δεν είναι θέμα κομμάτων... πρέπει να αποφασίσουμε αν θέλουμε μια φασιστική ολιγαρχία ή να μάθουμε πόσο δύσκολο είναι να διατηρείς την Δημοκρατία.

Ας δοκιμάσουμε να κλείσουμε την τηλεόραση... μας λένε ψέμματα!

Ripostes n°4 - Intermittents du spectacle: Ni déficit, ni surcoût, analy...

Critique sur "All Is One" en 26 mai 2013 / Κριτική του All Is One 26 Μαΐου 2013 (Fr-Ελ)

FR

     Comment les gens, indépendamment de leur vécu et de leur origine, en viennent-ils à sentir le même scintillement à l’écoute d’une chanson, face à une image ou autre stimulation artistique ? Pouvons-nous identifier des notions élémentaires et universelles afin d’expliquer les émotions communes provoquées par les événements de la vie ? Carl Gustav Jung avait raison de voir dans les archétypes des représentations expérimentées non pas individuellement mais collectivement, et héritées d’une terre profonde et large qu’il a nommée « inconscient collectif ».

     Sur cette théorie des constantes universelles déclenchées par de multiples supports est basé le spectacle « All Is One » de Taxiarchis Vassilakos et sa troupe. Le spectacle, montré sous forme de work in progress en Grèce l’été 2012, fut présenté à Paris en mai 2013 par un groupe franco-grec réunissant des danseurs, des acteurs, mais aussi des musiciens, situant la problématique des archétypes dans un contexte visuel original. Il a eu lieu à l’espace Saint-Sauveur, une église désacralisée dont l’architecture minimale contribua à la création d’un décor naturel et imposant.

     Le spectacle consiste en l’adaptation chorégraphique de différents morceaux de musique. Ainsi, un morceau de piano de Rachmaninov du début du XXe siècle, combinant austérité et douceur, nous transporta. Une danse grecque nous rappela, à travers l’usage du cercle, la cohabitation harmonieuse entre les membres d’une société. L’image du couple dansant une valse du XIXe siècle nous évoqua l’insouciance du premier amour.

Les danseurs mettaient en valeur les différents aspects de chaque composition chorégraphique et représentaient les images que chaque morceau musical leur inspirait. Des intermèdes narratifs extraits de l’œuvre Ascèse de l’écrivain Nikos Kazantzakis, et plus précisément de sa théorie sur la « Race », entrecoupaient les danses. Selon l’écrivain crétois, chaque individu contient les voix, les angoisses, les espoirs et les rêves de ses ancêtres qui continuent à vivre à travers notre existence tout en influençant notre perception du monde ainsi que nos actes. À la fin de chaque scène, la récitation de l’Ascèse s’associait à une danse montrant l’expérience personnelle de la lutte intérieure ayant lieu lorsque nos instincts ancestraux surgissent pour s’imposer.

     Nous assistons donc à la représentation de scènes familières inspirées de musiques hétéroclites. Le pouvoir du spectacle surgit de l’exposition du spectateur à des thèmes musicaux variés où « Tout » provoque des émotions familières et partagées, car elles peuvent se décoder à travers « Une » théorie, celle des archétypes. Le pluralisme des scènes invite le spectateur à s’interroger sur le processus commun qui conduit à la perception du beau, de l’harmonieux et du transcendant. En plus, la narration de l’Ascèse semble avoir un double rôle. Par moments, l’interrogation créée lors du récit se situait à la limite entre image et stimulus. Mais cette narration fonctionna à la fois de manière synthétique, puisque la théorie sur la « Race » définit nos réactions comme l’expression inconsciente des besoins, des désirs et des angoisses de nos ancêtres qui nous sont parvenus au fil des générations.

     Le spectacle réussit à présenter de façon harmonieuse et continue les différentes parties musicales et chorégraphiques. La narration de l’œuvre de Kazantzakis constituait le lien entre les scènes successives en donnant au spectacle une respiration. À travers une danse théâtrale très symbolique, les danseurs ont réussi à représenter un large éventail d’expressions humaines dans un décor simple qui contribuait à la transmission des messages du spectacle. La musique portée principalement par le piano et par moments le violon devenait un support idéal de l’action sur scène. L’usage alternatif du français et du grec lors de la récitation des extraits de l’Ascèse intensifiait le pluralisme du point de vue narratif. Les mouvements des danseurs, oscillant avec un équilibre absolu entre l’éthéré et l’intense, le classique et le moderne et en fin de compte entre le collectif et l’individuel, donnaient une autre perspective : celle d’un groupe d’artistes qui tantôt fonctionne collectivement et tantôt laisse ses membres s’exprimer individuellement. Parfois, les artistes se mélangeaient harmonieusement comme un ensemble organisé qui ensuite se disloquait et libérait une unité qui dansait, chantait ou récitait. Les danseurs et les musiciens, par leur coordination, contrebalançaient les monologues de l’Ascèse, donnant une perspective complémentaire au contexte théorique de « All Is One ».

     En conclusion, nous aimerions féliciter Taxiarchis Vassilakos et sa troupe pour leur louable effort. Ils ont réussi à construire un spectacle qui peut être interprété à plusieurs niveaux. Et même si les interrogations philosophiques qui en résultent sont nombreuses, cela n’empêche pas de se réjouir en admirant la danse qui tout en étant un moyen d’expression multiple et complexe préserve dans sa simplicité un pouvoir authentique.

Anikitos GAROFALAKIS

Traduit du grec par Alkistis KOKKINI

Source: http://www.noizy.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2806:all-is-one&catid=98:articles-front-page&Itemid=640

GR

Στα ελληνικά το άρθρο είναι δημοσιευμένο στη διεύθυνση http://www.noizy.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2806:all-is-one&catid=98:articles-front-page&Itemid=640

Extraits du spectacle All Is One, le 26 mai 2013, Espace St. Sauveur

All Is One 26 mai 2013 extraits1 from Le Petit Quichotte on Vimeo.



Chorégraphie: Taxiarchis Vasilakos et tout le groupe (en alphabétique):
danseurs: Nicola Ayoub, Maï Ishiwata, Fabien Monrose, Taxiarchis Vasilakos, Maria Yannaros
comédiens: Nikolitsa Angellakopoulou, Dimitris Daskas
musiciens: Xanthoula Dakovanou, Mathilde Régent, Hélène Schwartz

affiche: Andrea Echorn
lumières: Margot Olliveaux

L'affiche du spectacle ALL IS ONE le 25 et 26 mai 2013, made by Andrea Echorn.

Taxiarchis Vasilakos' ALL IS ONE project in "Rozi's quarry" - Mandra 9/9/2012 - démo

This presentation came after a 3-week group work and a long personal work.

The funding of the spectacles was by the citizens of Mandra and the technical support of the municipality of Mandra and Elefsina.

ARTISTS TAKING PLACE:

Taxiarchis VASILAKOS, Maria YANNAROS, Aria MPOUMPAKI, Vaggelis TELONIS, Maria FOUNTOULI, Mariza VAMVOUKLI, Xanthoula DAKOVANOU, Alexis KOTSOPOULOS, Sofia MOULAKAKI, Stavros POULIDIS, Manolis SYRIOS, Yannis STAMOU.

Solist, Georgios FILADELFEAS.

Sound Technician: Georgios NTAKOVANOS.

More details in video.

Απόηχος ALL IS ONE

     Το All Is One, παράσταση χορού με ζωντανή μουσική, “ανέβηκε” στις 7 Σεπτεμβρίου στον χώρο τέχνης “14η μέρα” στην Αθήνα και στις 8 και 9 Σεπτεμβρίου στο “Νταμάρι του Ρόζη” στη Μάνδρα. Ο χώρος αυτός αποτέλεσε και αποτελεί ανάμνηση, έμπνευση κ σημείο αναφοράς για τη συνέχιση της ανα-δημιουργίας του ενώ από τις πρόβες μέσα σ'αυτόν, δημιουργήθηκαν οι πρώτες κινησιολογικές αναφορές της παράστασης.

     Από το σύνολο δεκατριών καλλιτεχνών εκτυλίχθηκαν σκηνές με διαφορετικές χορευτικές τεχνοτροπίες και μουσικά στυλ. Κάποια απ'αυτά ήταν ρομαντικά με υπόκρουση βαλς, άλλα παραδοσιακά, κλασσικά, ρεμπέτικα κ.α.. Σημαντικό ρόλο για την επιλογή και την αλληλουχία των ενοτήτων έπαιξε η μουσική, στην οποία έχω από μικρός αδυναμία... Από τους χορούς συμπεριλαμβάνονταν ο σύγχρονος, το ζεϊμπέκικο, ο κλασσικός, μεταξύ άλλων.

     Όλ'αυτά τα ετερογεννή στοιχεία χρησιμοποιήθηκαν γιατί ανάλογες είναι οι συνθήκες της σύγχρονης ζωής. Τα ερεθίσματα ποικίλα και διαφορετικής προέλευσης, φύσης, ετερόκλητα, πολλές φορές αντιφατικά. Ποιά είναι η στάση/κίνηση του σημερινού ανθρώπου; Μερικές προτάσεις δόθηκαν στο έργο: ο αγώνας, η συλλογικότητα, η πίστη στις πανανθρώπινες αξίες, η δημιουργική κριτική αυτού που μας παραδόθηκε, η αξιοποίησή του.

     Η αγάπη μου για τον συγκεκριμένο χώρο του λατομείου, στα όρια της εμμονής, με κάνει ώστε βλέποντας την πέτρα να μου θυμίζει σωθικά ζώντα οργανισμού ή τους προγόνους μας που μας θυμίζουν ότι με τη Γή και με τη Φύση είμαστε Ένα (αντίθετα από τα ιδεολογικά ρεύματα του “εξορθολογισμού” και εξουσίασης της φύσης, του ανθρώπου, της οικονομίας). Έτσι οδηγήθηκα στο να χρησιμοποιήσω “την πέτρα” σαν περιβάλλον δράσης, σαν σκηνικό χώρο. Η δύσκολη οικονομική συγκυρία δε, στάθηκε καλή δικαιολογία για να καθησυχάσω κατά την προετοιμασία όσους απορούσαν για την ανυπαρξία σκηνικών αντικειμένων... Είναι υπέροχο να χορεύεις σε τέτοιο περιβάλλον! Χορεύεις μαζί Του. Παίζεις έναν ήχο κι Αυτός απαντάει μέσω του αντίλαλου. Και διατηρεί πάντα μία απαλή και χαμηλότονη συνοδεία που εκλεπτύνει τις αισθήσεις, αέρας, χρώματα, σχήματα, κουδουνίσματα κατσικών, σύννεφα, μυρωδιές...

     Ένα απολαυστικό πολύμηνο έργο εκτυλισσόταν μπροστά μου πολύ πριν την παρουσίαση του εν λόγω... Ήταν η αντίδραση των ανθρώπων στο άκουσμα της επιθυμίας μου να κάνω εκεί για πρώτη φορά μια παράσταση χορού. Ερωτηματικά, αμφισβήτηση, απορία, θαυμασμός, εξηγήσεις, δυσκολίες, ενθουσιασμός, συγχαρητήρια, και εν τέλει, βοήθεια, συμπαράσταση, χορηγίες, συμμετοχή. Τελικά όσο απολαυστικό είναι να περπατάς έναν δρόμο για πρώτη φορά, άλλο τόσο είναι να κάνεις μια νέα σκέψη, να σου δίνεται μια νέα δυνατότητα, ιδιαίτερα όταν δεν φανταζόσουν την πιθανότητα να συμβεί. Κι όταν αλλάζει μια σκέψη και ανοίγει ένας ορίζοντας, αλλάζει ο λόγος και η πράξη, η πραγματικότητα και η κοινωνία. Όλη αυτή η δράση, όλος αυτός ο δρόμος εξελισσόταν μπροστά μου, στις συμπεριφορές και στα μάτια των ανθρώπων.

     Πιστεύω στον χορό γιατί αντικατοπτρίζονται σ'αυτόν τα ταξίδια του νού, οι επιθυμίες, οι καταβολές. Γιατί μπορούμε να χορέψουμε μαζί. Γιατί συνυπάρχει με τη μουσική. Πιστεύω στη μουσική γιατί αλλάζει τον χώρο, κάνει ευτυχισμένους ανθρώπους, διαστέλλει τον χρόνο, ο οποίος περίτρανα διατυμπανίζει την προσκαιρότητά μας και τί πιο πρόσκαιρο από ένα σώμα, από έναν χορό... Όλα συνδέονται. All Is One.

Υ.Γ. Οι παραστάσεις πραγματοποιήθηκαν χάρην των χορηγιών φυσικών προσώπων και φορέων, ως επί των πλείστον κατοίκων της περιοχής της Μάνδρας. Μία τέτοια ενέργεια αποτελεί συλλογικό άθλο στην εποχή μας και θά'θελα να ευχαριστήσω τους χορηγούς του έργου: τις οικογένειες Παναγιώτη Ρόζη και Αντιγόνης Ρόζη, τον Παναγιώτη Πέππα (Παραδοσιακή Ταβέρνα Βελατούρης), τον Κώστα Πέππα-Σκαφίδα (Οικοδομικά Υλικά), την καλλιτεχνική ομάδα Α4Μ (Αφορμή), τον Τιμολέων Τσάμο (Ηλεκτρολογείο Αυτοκινήτων), το ραδιοταξί Αίολος, τον Βασίλη Ρεντούμη (Παραδοσιακή Ταβέρνα “Ελιά”), την Στέλλα Ανδρώνη (Σχολή Χορού), τον Χρήστο Μαρούγκα (Λόφος Καφέ), τον δήμο Μάνδρας-Ειδυλλίας, τον δήμο Ελευσίνας, τον Ιωσήφ Αρμάο (Επισκευές - Χορδιστής Πιάνων), το περιοδικό Δημοφών, τον Νίκο Ζαφείρη, τον Παναγιώτη Μιχαήλο, τον Δημήτριο Αποστόλου, την Άννα Παναγιωτοπούλου, την Βάλια Κωνσταντοπούλου (Σχολή Χορού και Μουσικής), τους Αδερφούς Γεωργίου Φίλη (Είδη Γενικού Εμπορίου). Θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω τους εθελοντές/υποστηρικτές: Μαρία Αντωνίου, Όλγα Αργυρίου, Κατερίνα Μάλλιου, Μελέτης Παπακωνσταντίνου, Λαμπρινή Τσίτσου, καθώς επίσης και τους Θέκλα Δούκα, Χαράλαμπο Καζαντζίδη, Έλενα Πέππα, Αρίστο Πέππα, Ηλία Πούλο, Βαγγέλη Ντακοβάνο, Juan-Sebastian Seguin για τη συνδρομή τους. Χορηγός επικοινωνίας, Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών.

     ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ. Χορογραφία: Ταξιάρχης Βασιλάκος με τη συμμετοχή της ομάδας. Βοηθός χορογράφου και σκηνικός συντονισμός: Ελευθερία Κόμη. Καλλιτέχνες: Μαρίζα Βαμβουκλή (ακκορντεόν), Ταξιάρχης Βασιλάκος (χορός, πιάνο), Μαρία Γιάνναρου (χορός), Αλέξης Κωτσόπουλος (τραγούδι, κιθάρα, χορός), Σοφία Μουλακάκη (ακκορντεόν), Άρια Μπουμπάκη (χορός), Ξανθούλα Ντακοβάνου (τραγούδι, νγκόνι), Σταύρος Πουλίδης (τραγούδι, κρητικό λαούτο), Γιάννης Στάμου (κλαρίνο), Μανώλης Σύριος (τραγούδι), Βαγγέλης Τελώνης (χορός), Γεώργιος Φιλαδεφέας (σολίστ στο πιάνο), Μαρία Φουντούλη (χορός). Ευγενική συμμετοχή, Φανή Στάμου. Τεχνικός ήχου, Γιώργος Ντακοβάνος. Αφίσα, Andrea Echorn.

     Τέλος, θά'θελα να συλλυπηθώ τα παιδιά και τους κοντινούς ανθρώπους της Αντιγόνης Ρόζη, που μας άφησε λίγο καιρό μετά τις παραστάσεις. Μια γυναίκα που παρόλο που τη γνώρισα λίγο, μού'χει εμβιδωθεί στο μυαλό ο γενναίος χαρακτήρας της και η ευθύτητά της. “Χαιρετισμούς δώστε σε όλους”!

ALL IS ONE

ALL IS ONE

Dance-music performance

7 September 2012, 19:30: "14η Μέρα" Studio, Kallirois 10, Metro Akropolis - 11743, Athens GR

8 - 9 September 2012, 18:15: Νταμάρι του Ρόζη - Quarry, Mandra GR*

Affiche: ANDREA ECHORN

Μια χορευτική δημιουργία για ανενεργό λατομείο και θεατρική σκηνή με ζωντανή μουσική, υπό την οικονομική υποστήριξη των κατοίκων της περιοχής της Μανδρας*. Η αναγνώριση και η ανάδειξη του πολύπτυχου ανθρώπινου πολιτισμού με μουσικές και χορευτικές τεχνικές διαφορετικών προελεύσεων, πραγματοποιείται σε 2 παραστάσεις και μία προ-παρουσίαση σε στούντιο, στις 7, 8 και 9 Σεπτεμβρίου. 

8 και 9 Σεπτεμβρίου, ώρα 18.15 στο ανενεργό λατομείο «νταμάρι του Ρόζη»** (είσοδος 8 ευρώ), που λειτουργεί ως σύμβολο και εργαλείο για τη διάσωση του φυσικού περιβάλλοντος και 

στις 7 Σεπτεμβρίου ώρα 19:30 στο στούντιο «14η Μέρα», Καλλιρόης 10, μετρό Ακρόπολη - Αθήνα, (είσοδος ελεύθερη).

Η παράσταση επιτεύχθηκε με τις συνδρομές των:

Περιοδικό Δημοφών • Παναγιώτης Πέππας, Παραδοσιακή Ταβέρνα Βελατούρης • Κώστας Πέππας Σκαφίδας, Οικοδομικά Υλικά • Καλλιτεχνική Ομάδα Α4Μ (Αφορμή) - Θεσσαλονίκη • Τιμολέων Τσάμος, Ηλεκτρολογείο Αυτοκινήτων • Ραδιοταξι Αίολος • Βασίλης Ρεντούμης, Ταβέρνα Η Ελιά • Ιωσήφ Αρμάος, Χορδιστής Πιάνων • Στέλλα Ανδρώνη, Σχολή Χορού • Χρήστος Μαρούγγας, Λόφος Καφέ • Δήμος Μάνδρας Ειδυλλίας • Δημος Ελευσινας • Βάλια Κωνσταντοπούλου, Σχολή Χορού και Μουσικής, Ελευσίνα • Αφοί Γεωργίου Φίλη, Είδη Γενικού Εμπορίου • ΦΥΣΙΚΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΗ ΠΕΡΙΟΧΗΣ: Νίκος Ζαφείρης, Παναγιώτης Μιχαήλος, Δημήτριος Αποστόλου, Άννα Παναγιωτοπούλου.

Χορηγός Επικοινωνίας: Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών

**Πώς να έρθετε στο νταμάρι του Ρόζη στη Μάνδρα.

• Είσοδος από το γυμναστήριο δίπλα από το Λύκειο Μάνδρας, ακολουθώντας τις σημάνσεις
• Από Αθήνα: Με μισθωμένο λεωφορείο από το Θησείο, με κράτηση στο 6976161763 begin_of_the_skype_highlighting            6976161763      end_of_the_skype_highlighting. Ώρα αναχώρησης, 17:30.
• Με Ι.Χ.: Από την εθνική οδό Αθηνών-Κορίνθου, αφού περάσετε τον κόμβο του Θριασίου νοσοκομείου στο ύψος της Ελευσίνας, στρίβετε δεξιά στον επόμενο κόμβο, με κατεύθυνση Θήβα - Μάνδρα. Σε 1μιση χιλιόμετρο στρίβετε αριστερά για να μπείτε στη Μάνδρα. Στη 1η διχάλα κάνετε δεξιά. Ευθεία, περνάτε τον κεντρικό ναό και στο επόμενο στρίβετε αριστερά. Έπειτα, στην ένδειξη «προς Ιερά Μονή Παναγίας Γοργοεπηκόου» στρίβετε δεξιά πηγαίνοντας έως το τέρμα του οικοδομικού τετραγώνου. Από το γυμναστήριο πλησίον του λυκείου Μάνδρας, υπάρχουν ενδείξεις για την είσοδο στο λατομείο. Πληρ. 6948180179 begin_of_the_skype_highlighting            6948180179      end_of_the_skype_highlighting

   Είναι γεγονός ότι οτιδήποτε δημιουργούμε, παραλείπουμε, φανταζόμαστε, φοβούμαστε ή αποτολμούμε, όλοι οι θεσμοί μιας κοινωνίας εν προκειμένω, διαμορφώνουν το περιβάλλον στο οποίο ζούμε και με τη σειρά του αυτό, εκ-παιδεύει τους ανθρώπους της κοινωνίας. Σχετική είναι η συνέντευξη του Κορνήλιου Καστοριάδη (1922-1997) σχετικά με την εκπαίδευση: [… θα έλεγα πρώτα-πρώτα ότι δεν μπορούμε να χωρίσουμε την εκπαίδευση από τη συνολική κοινωνική κατάσταση. Ο μακαρίτης και καϋμένος o Πλάτων έλεγε ήδη ότι ακόμα και οι τοίχοι της πόλης εκπαιδεύουν τους ανθρώπους. Και νομίζω ότι αυτή είναι μια τρομερά σημαντική και βαριά αλήθεια. Η εκπαίδευση και η Παιδεία ενός ανθρώπου αρχίζει από την ηλικία μηδέν και φτάνει έως την ηλικία Ω, δηλαδή μέχρι τη στιγμή που θα πεθάνει. Συνεπώς διαμορφώνεται αυτός ο άνθρωπος από όλα όσα προσλαμβάνει, από όλα όσα είναι γύρω του. Τί διαμόρφωση υφίστατο ένας αρχαίος Αθηναίος περπατώντας, βλέποντας την Ακρόπολη, την Αγορά, τη Στοά κλπ και τί διαμόρφωση υφίσταται ένας σημερινός Αθηναίος ζώντας μέσα σ'αυτό το φριχτό τερατούργημα που λέγεται σήμερα Αθήνα και που έγινε τερατούργημα μέσα σε 40 χρόνια δυνάμει όλων των μεγαλοφυών πολιτικών μας […]; Ή τί διαμόρφωση υφίστατο ένας αρχαίος Αθηναίος βλέποντας τραγωδίες στο θέατρο του Διονύσου και τί διαμόρφωση υφίσταται σήμερα ένας άνθρωπος βλέποντας τις διαφημίσεις της τηλεόρασης ή δεν ξέρω τί […];].

   Στη δική μου περίπτωση, που γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Μάνδρα στη γειτονιά του 1ου νηπιαγωγείου, από μικρός το ορατό μου πεδίο ήταν απ'τη μια πλευρά η λεκάνη του Θριάσιου Πεδίου και απ'την άλλη τα μικρά βουνά, πλούσια σε βλάστηση. Στο βάθος "ψηλά" το μοναστήρι, στην έξοδο της πόλης προς τα εκεί, μια ιδιαίτερη κόκκινη πινελιά. Το ανενεργό λατομείο, το "νταμάρι του Ρόζη".

   Η ολιγόχρονη διαμονή μου σε δυτική χώρα, άλλοτε ανεπτυγμένη, τώρα σε μεγάλη ύφεση οικονομική και αποσάρθρωση κοινωνικοπολιτική, με έφερε αντιμέτωπο με το θέμα της "ρίζας", της καταγωγής, με την έννοια του ήδη φορτισμένου υλικού που βρίσκεται μέσα μας και μας χαρακτηρίζει, μας δίνει νόημα και κίνητρο για ζωή. Έτσι εκτίμησα διαφορετικά την ντόπια μας πραγματικότητα - επιβεβαιώθηκε η άποψη ότι "απ'έξω", προσφέρεται τουλάχιστον μία ερμηνεία επιπλέον για την πραγματικότητα του μέρους απ'όπου μόλις βγήκες. Με έφερε επίσης αντιμέτωπο με το επιτακτικό θέμα της ταυτότητας του σήμερα, λαμβάνοντας υπ'όψην την καταγωγή (παράδοση) και τις σύγχρονες συνθήκες, και με την ανάγκη μιας αυθεντικής και ανθεκτικής δημιουργίας και πρότασης για το μέλλον, σε αντίθεση με ό,τι είχαμε συνηθίσει να ερχόμαστε σ'επαφή μέχρι τώρα: απ'τη μια τον άκριτο μανιο-παραδοσιασμό, την προσκόληση σε παλαιότερες αυθεντίες μόνο και μόνο επειδή αυτές μας παραδόθηκαν απ'τους προγόνους μας και απ'την άλλη την επιτακτική αύξηση της παραγωγής και κατανάλωσης που κάποια απρόσωπη οντότητα όριζε ως αναγκαία (διαφήμιση, μόδα, μοντέλα "ανάπτυξης" κλπ), και την αποτίμηση της αξίας πρωτίστως σε όρους κτήσεως και ποσοτικούς.

   Η πλειοψηφία των κατοίκων της περιοχής μας μεγαλώσαμε πότε με εξιστορήσεις και πότε με συνθήκες όπου το φυσικό περιβάλλον ήταν ο κύριος συντελεστής επιβίωσης, καθημερινής ενασχόλησης, στοχασμού και ποίησης. Δεν είναι τυχαίο που στην περιοχή μας, οι άμεσα προηγούμενες γενεές είχαν ως κύρια εργασία την αγροκτηνοτροφία και την ρυτινοσυλλογή. Γι'αυτό και η πλευρά του βουνού, η δυτική πλευρά δηλαδή, είχε περισσότερη σημασία για μένα και περισσότερο φαντασιακό υλικό, μιας και οι άμεσες και έμμεσες αναφορές προς το συγκεκριμένο φυσικό περιβάλλον ήταν περισσότερες, απ'ό,τι αυτό της παράκτιας πλευράς του λεκανοπεδίου μας.

   Η κόκκινη πινελιά που ανέφερα πιο πάνω, το λατομείο, δεν πέρασε απαρατήρητη από το παιδικό μου βλέμα. Το άνοιγμα στο βουνό μεγάλο. Το χρώμα έντονο. Πρόσφατα ξανα-συλλογίστηκα την σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ των ανθρώπων και της γης με την οποία έρχονται σ'επαφή: την καλλιεργούν, την εκμεταλλεύονται, την χρησιμοποιούν, την τραγουδούν, την θεοποιούν. Ξανακοίταξα το νταμάρι και συγκλονίστηκα παρατηρώντας το πόσο, μέσω της τομής του βουνού, αποκαλύπτεται η ποιότητα της γης και πόσο αυτή μοιάζει με τους ανθρώπους και την κοινωνία μας. Το άνοιγμα απότομο, η πέτρα και η τραχύτητα παντού, το χρώμα κόκκινο και πλούσιο, τόσο που δεν σταματάς να το χορταίνεις κοιτάζοντάς το. Έτσι, σκέφτηκα, είμαστε κι εμείς: τραχείς, πεισματάρηδες από τη ράτσα μας, άκαμπτοι, και ταυτόχρονα, πλούσιοι από αξίες, από φύση, μυρωδιές, έθιμα και παραδόσεις, γεύσεις, καημούς και αγάπη. Είμαστε ένα μ'αυτή τη γή. Μας γεννάει, με την έννοια ότι μας διαμορφώνει, οπότε ζούμε κατά το πρότυπό της και πεθαίνουμε επιστρέφοντας σ'αυτήν.

   Αποφάσισα λοιπόν να κάνω τη δημιουργία και την παρουσίαση μιας χορευτικής παράστασης με ζωντανή μουσική, για-από-μέσα σε- αυτόν τον χώρο του λατομείου. Φυσικά η σημασία του έργου και ο στόχος που θέλει να εκπληρώσει, όπως και σε κάθε άλλο έργο σε αντίστοιχη περίπτωση, δεν περιορίζεται στα χωρικά πλαίσια του τόπου που πραγματώνεται. Όπως και νά'χει όμως, ο συγκεκριμένος χώρος έχει κάποια φόρτιση και κάποια σημασία ή αν θέλετε σηματοδοτεί κάποια πράγματα για μένα, για τους συντοπίτες μου και για κάθε άλλον άνθρωπο.

   Η παράσταση θα παρουσιαστεί στο Στούντιο "14η Μέρα" στην οδό Καλλιρόης 10, μετρό Κεραμεικός στην Αθήνα στις 7 Σεπτεμβρίου και στο "νταμάρι του Ρόζη" στις 8 και 9 Σεπτεμβρίου 2012. Για τον σκοπό αυτό, έχουν ενεργοποιηθεί καλλιτέχνες και πολίτες της περιοχής μας, της χώρας μας αλλά και άλλων χωρών. Στοχεύουμε να προσελκύσουμε θεατές από τους γύρω δήμους, με ένα εύρος καλλιτεχνικών ενδιαφερόντων λόγω του ότι η παράσταση εκτός από αρκετά είδη διαφορετικών χορών, περιλαμβάνει και μουσικές διαφορετικών προελεύσεων.

   Αποσκοπούμε ο χώρος αυτός να γίνει μελλοντικά πόλος έλξης για καλλιτεχνικές δραστηριότητες με τρόπο που ο φυσικός και τραχύς του χαρακτήρας να παραμείνει σεβαστός. Γιατί μόνον τότε θα μπορέσει να σταθεί αυθεντική μήτρα σύγχρονης δημιουργίας με σαφή χαρακτηριστικά: 1) την αγάπη και ανάγκη προστασίας και μέριμνας για το φυσικό περιβάλλον - Περιβάλλον 2) τη μέριμνα για την ανάπτυξη των Καλών Τεχνών - Τέχνες, 3) τη σύνδεση του παλαιού με το νέο, του παραδοσιακού με το σύγχρονο - Ιστορία, 4) τη δραστηριοποίηση και εμπλοκή της Εκπαίδευσης σε κάθε έργο/δράση – περιβαλλοντική, καλλιτεχνική - με αξιώσεις - Παιδεία, σε αντίθεση με ένα οποιοδήποτε σημείο παρουσίασης, προβολής και κατανάλωσης, κατευθυνόμενο από ετερογενείς και απροβλημάτιστες λογικές και φιλοδοξίες.

   Λόγω των οικονομικών συνθηκών, για την πραγματοποίηση αυτής της παράστασης (All In/Is One) θα χρειαστεί η υποστήριξη του Δήμου, ενώ αρκετές υπηρεσίες και υλικά θ'αναζητηθούν ως χορηγίες από τους κατοίκους κι επαγγελματίες, φυσικά ή νομικά πρόσωπα, της περιοχής μας. Το έργο υποστηρίζει επικοινωνιακά το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών. Όσοι επιθυμούν να συνδράμουν ή και να ενημερωθούν για τις χρηματικές/υλικές ανάγκες της δημιουργίας μπορούν ν'απευθυνθούν στο τηλέφωνο 69 75 95 01 31 begin_of_the_skype_highlighting            69 75 95 01 31      end_of_the_skype_highlighting. Εύχομαι οι συντοπίτες μας να συντρέξουν…

   Η εργασίες έχουν ξεκινήσει, οι παραστάσεις μάς περιμένουν. Πρόκληση, βάρος, θεριό ανήμερο, μυρίζει ευχαρίστηση... Συμφωνώ με τον Καστοριάδη όταν λέει «ο κόσμος είναι έτσι όπως είναι επειδή θεσμίστηκε έτσι και όχι αλλιώς». Και βρίσκω παρηγοριά στους παρακάτω στίχους του Ήλιου του Ηλιάτορα του Ελύτη:

«Κουράγιο περιστέρες και ανεμώνες μου

Οι ωραίες κι οι συντροφιαστές κι οι μόνες μου

Όπου μαυρίλα κλώθεται και γνέθεται

Ήλιοι μικροί γενείτε κι όλο αλέθετε

Σ' ευλογημένη μέρα βγάζει το κακό

σε δημοσιά πλατιά το στενοσόκακο

Κι είναι στη σκοτεινιά και στην ερήμωση

όπου ριζώνει κι ευωδιάζει η θύμηση

Ρίζα πικρή μου ρίζα και κρυφή πηγή

δώσε την περηφάνια πάρε την οργή»

Ταξιάρχης Βασιλάκος

30/6/2012